LOE legearekin ikasitako lehen Goi mailako teknikariak informazio ezaren ordainak jasotzen.

Orain dela 15 egun gutxi gora behera, lagun batek jakinarazi zidan, Haur Hezkuntzako modulua LOE legearekin eginez gero, Unibertsitateko urte bat balioztatua nuela. Hau dela eta, informazio eske ibili naiz han eta hemen. Unibertsitatean matrikulatu nintzenean, idazkaritzan galdetu nuen balioketen  informazioa eskuratzea nahi nuela, eta esan zidaten, modulu-ko ikasketak oinarrizkoak direla Unibertsitatean sartzeko, araudiak honela esaten zuela. Erantzunak zentzua bazuela iruditu zitzaidanez, eta berak nik baino gehiago jakingo zuela pentsatu nuenez, ez nion garrantzi gehiagorik eman. Baina, orain urtea amaitzear dagoela, hainbat ikastetxetan lege hau aurrera doala eta Ingenieritzako Unibertsitatean panelean lege honi buruzko balioketen araudia azaltzen dela jakinarazi dut. Honela, moduluko ikasketak egin nituen ikastetxera joan naiz, eta idazkariak Dekretu berria irakurtzean, 70-tik gorako kredituak balioztatuak ditugula ohartu gara. Madrilen honela kontenplatzen da, Haur hezkuntzako modulutik, haur hezkuntzako gradura, 70 kreditu baliozkotzen dira.

Lege aldaketa hauek suposatzen duten guztia azaldu nahi nuke. Legea aldatzen dute, eta ikastetxeek ez dute lege aldaketa honen berri. Unibertsitatekoak ere ez. Nire galdera zera da, Zergatik ez dira ikastetxeak informatzen? Zergatik beti ikasleak izan behar dugu guzti honen ondorioen kalteak ordaindu behar dugunak? Zergatik ez dira balioesten ikasleen onura dakarten lege aldaketak?

Hezkuntza-sistemaren aldaketak krisi egoeran.

Krisi garai honetan aldaketa ugari daude gure inguruan, hauetako aldaketa nabarmen bat Hezkuntza-sistemaren barnean emango da; irakasle kopurua murriztea eta gelako ikasle kopuruaren gehitzea. Ikaste indibiduala sustatzea nahi badugu ere, gela berean ikasle kopuru gehiago izanik, ezinezkoa izango dela iruditzen zait. Horrelako talde handietan, 30-32 ikasle kopurua hain zuzen ere,  haur bakoitzaren gaitasunak zein diren zehazteko eta haur bakoitzari berak behar duen atentzioa , behar duen laguntza eskaintzeko eta  ikasketa eskaintzeko gero eta zailagoa izango dela iruditzen zait. Honek atzera pausoa ekarriko duela deritzot. Zerbait aurreratzen gara urteetan zehar eta gero arau bat aldatzen denean, berriro atzera pausoa. Atzera pauso honek ordea izugarrizko eragina izan dezakela iruditzen zait. Irakasleek sistema honetan ezin dute ikasleei behar duten zerbitzua eskaini, eta era honetara, irakasleek etsi eta akomodazioan erortzeko arrisku galanta dutela iruditzen zait, honek ikasleen eskola- porrotaren  gehitzea suposatzen duelarik. Urteak pasa ondoren, akomodazio horretatik irtetea askoz ere zailagoa izango da. Beraz, lehen zerbait lortzen ari ginela uste banuen ere, gauzak zaildu egingo dira eta Hezkuntza-sistemak onera egin beharrean, okerrera egingo duela iruditzen zait, gerora ere arazoa konpontzeko zailtasunak areagotuz.

Psikomotrizitateko saioa

Psikomotrizitateko saioa prestatzea eta taldeari saioa eskaintzea, esperientzia oso aberasgarria izan da niretzat. Miren-ek komentatu dit, egindako bideoa, berak bere blog-ean sartzeko asmoa duela, ideia bikaina iruditu zait, eta niri ere berdina egiteko animatu didanez, hemen sartu dut gure bideoa, hau nire bizitzarako oroitzapen interesgarri bat bezala gordeta geldituko baita.

Psikomotrizitateko saioa prestatzea oso interesgarria izan da. Biok egun batean geratu ginen eta bakoitzak genituen ideiak eta helburuak azaldu genizkion elkarri. Ariketak definitu genituenean, gelako kideei azaldu aurretik, hauek praktikan jartzen hasi ginen. Ariketak prestatzean, oso ondo pasa genuen, farre ugari egin genuen. Elkarrekin lan egiteak, elkar gehiago ezagutzea ere ahalbidetu zuen, eta oso ondo sentitu nintzen.
Gero saioa gelako kideei azaldu genionean ere, tentsio piskat eduki arren, uste dut, oso ondo irten zitzaigula saioa. Oso saio dibertigarria izan zen, batez ere espaguetti-aren jolasa. Oso ideia dibertigarria izan zuen Miren-ek. Berak esaten duen moduan, askotan material merke eta sinpleekin ere landu daitezke hainbat helburu. Gaur egun, gure merkatuan baditugu hainbat objektu erabilgarriak eta merkeak, hezitzaileok behar duguna originaltasuna izatea da. Bukatzeko adierazi, esperientzia hau hain polita izan dela niretzat, ze gogoratzen dudanean irrifarre bat irtetzen zaidala, nire sentimendu positiboen seinale gisa.

“Cinco deditos” metodoa

Irratian, elkarrizketa interesgarri bat entzun dut eta honi buruzko artikulu bat topatu dut. Haurrekin keinuen bidez komunikatzeko hizkuntza ikastearen eta erabiltzearen onuraz jardun dute hitz egiten. Gogo-mutuak diren haurrek txikitatik ikasten omen dute keinuen bidezko hizkuntza, beraz, zergatik ez jarri hau praktikan 0-3 urteko haurrekin? Haurrek 6-7 hilabeteekin hasten dira besoak mugitzen, eta hemendik aurrera gai dira, agur eskuekin esateko, behatzarekin adierazteko zer nahi duten, e.a. Haurrek, nahiz eta helduak esaten dutena 14 hilabeterako ulertu, ez dira beraiek nahi dutena zehazki adierazteko gai, aldiz, hizkuntza mota honekin amaren eta haurraren arteko komunikazioa sendoagoa izatea lortzen dela komentatzen zen irratiko elkarrizketan. Haurren hilabeteak aurrera egiten duten eran, haurrak sentimenduak adierazteko gai dira, e.a. Honek guztiak, haurrari hainbat onura ematen dizkiola komentatzen zuten irratian: hiztegi zabalagoa hitz egiten hasitakoan, sentimenduak adierazteko trebetasuna, komunikatzeko trebetasuna, frustrazioak murriztu, e.a.

Nork eskaini zigun arratsaldetan eskolara etortzea? Orain oparia kendu behar al digute? Zer seriotasun mota da hau?

Jadanik, denbora asko igaro da nire blog-ean ez dudala ezer idatzi, eta gaur animatu naiz. Lehenik eta behin esan, arratsaldeko talde osoa goizeko taldera pasatzeko aukera ematea ondo iruditzen zaidala, baina ezin dugunok goizetan eskolara joan beste irtenbide bat aurkitu beharrean suertatzen gara. Iaz, arratsaldez eskolara etortzeko aukera eman ziguten bezala, orain ere eman beharra dutela iruditzen zait. Behin konpromisoa hartuta, konpromiso hori lau urtez bete beharko dela iruditzen zait. Beraz, nahiko desanimatuta egon naiz denboraldi honetan, gurekin jolasean ari direnen sentsazioa sortu baitzait nire barnean. Oraindik ere, gizarteak honela funtzionatzen duela badakigu, baina hezkuntza sistema inklusibo bat aldarrikatzen ari gara Haur hezkuntzako irakasle izango garen bezala, eta era berean gure Unibertsitatean ez dute aurrera eramaten. Nire galdera da: noren edo zerren zain gaude inklusibotasuna aurrera eramateko?, ez al da hezkuntza denontzat? Ikasitako teoria, noiz jarri behar da martxan?